26 Kasım 2013 Salı

Unuttum artık ben…

        Unutkanlığım artıyor. Unutkanlığımın artmasına üzülmememi söylüyorlar. Üzülmek daha çok unutmaya neden olurmuş. Ayrıca, yeni bir şeyler öğrenmek için eski bilgileri unutmanın normal, hatta gerekli olduğunu söyleyenler de var. Unutmanın stresten, ilâçlardan olduğunu söyleyenler, yaşlılığın doğal nedeni olduğunu söyleyenler de yok değil. Bendeki unutmanın hangi sebepten olduğunu tespit etmedik. Belkide yukarıda bütün sebeplerin etkisi vardır.

        Neyi veya neleri unuttuğumu kısaca anlatıvereyim:

        Ben bir eğitimciydim. Övünmek gibi olmasın ilköğretmenokulundan ve eğitim enstitüsünden yetişmiş; devletin okullarında  ve özel okullarda 35 yıl başarıyla çalışmış bir eğitimciydim. Bu anda bu bilgilerden eser yok kafamda.

        Dışarıdan Hukuk Fakültesini bitirmiştim. Hukuktan da eser yok kafamda.

        TODAİE’de kamu yönetimi uzmanlığı konusunda master yapmıştım. Yönetimden de eser yok kafamda.

        Benim yerimde siz olsanız üzülmez misiniz? Elbette üzülürsünüz. Ama bazılarınız belkide şöyle diyebilir:

        Üzüldüğü şeylere bak: Kafasında eğitim yokmuş; ülkemizde eğitim mi var?

        Kafasında hukuk yokmuş; ülkemizde hukuk mu var?

        Ülkemizde yönetim mi var?

        Beni teselli için böyle diyenler çıkabilir; ama sizler vardı, yoktu tartışmasına girmeyin. Hele yok mok derseniz sıkıntıya düşebilirsiniz.

         Unutkanlık epey önce başlamıştı bende; ama öyle fazla değildi. “Unuttum artık ben öğrenemem yeniden…” demiyordum. Öğrenebileceğimi, küçük de olsa bir katkı sağlayabileceğimi düşünüyordum. Bu düşüncelerle HEEY MASASINI[i] yazmıştım, kurmuştum:

       TODAİE’de örgüt geliştirme üzerinde aldığımız bilgilerden hareketle Türkiye’mize bir çeki düzen verebileceğimizi umuyordum. Örgüt geliştirmede önceliklerin tespit edilmesi gerekir. Ben de acizane olarak hukuk, eğitim, ekonomi ve yönetimi yan yana birinci öncelik olarak düşünmüş ve bunları çözüm masasının ayaklarına benzetmiştim. (H: hukuk, E: eğitim, E: ekonomi, Y: yönetim) (HEEY) Bütün sorunların bu masaya yatırılması gerektiğini de eklemiştim.

         Üzülmek ne kelime, kahroluyorum. Diyelim ki ben hastalık, şu ya da bu sebeple unuttum. Bunca hukukçu, eğitimci, ekonomist ve yöneticiler de unutuyor mu?

         Yeniden HEEY  masasını öğütlüyor değilim. Çünkü artık konumuz örgüt geliştirmekten öte bir boyut kazandı. Nasıl bir boyut mu kazandı? Ne söyleyeceğimi de unutuyorum...
         
        Sabahattin Gencal, Başiskele-Kocaeli  

2 yorum:

  1. bi çırpıda okunur,düşünülür kurgu mu değil mi diye;
    kurguya karar verilir.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhaba,
      Ziyaretiniz için teşekkür ederim.
      Hiç bir yazımda kurgu yoktur. Keşke kurgulama yeteneğim olsa.
      Kurgulama yetenekleri başka deyişle sanatsal gelişmeler de körleştiriliyor.
      Hayırlı günler dileğiyle.

      Sil